seni düşündükçe matemimde hazan rüzgarlar
düşümde her gece beni ellerinle boğarlar
çizsem derdimi andıkça hayalini mahsun rüyalarıma
kalbura döner meltem ağlayamam sonra feryadıma
dön desem ne çare başka ellere bilekçe olmuşsun
derdimin bitmez tükenmeyen anlarına sonsuz dilekçe olmuşsun
bu yollardan kar desen geçti, yağmur oluk oluk
güneş de kuytularımda gezinirken geldi geçti
uğramayan tek taş ne bir baş kalmadı
gel desem gelemezsin ki başkalarına bilekçe olmuşsun
gönlümde sönmeyen hicranımın dumanı tütmeyen ateşi olmuşsun
odamdaki balıklar dahi sonsuz akvaryumlarında özgür
ben ise gözlerinde hapis sözlerinde mahfoldum
bir gel desen bütün uzuvlarım yerinden sökülür de
gözlerim bakamaz güle teşbih cemaline doğru
hastayım artık hergün bir sıkıntı tüttürüyorum
deva yok derdim sensin neyleyim ben böyleyim
bir kere daha ve bir gece daha anladım olmuyor
her gece sen gelirsin aklıma, ansızın gidişin gelir
her bir damla sel olur her bir damla sen olur
geceyi senle yıkıyorum sessiz sessiz hıçkırıklarla
bir görebilsem yüzünü beklenmedik bir şehirde
ne yaprak düşer sonbaharda inan ne yağmur
ne acı kalır yüreğimde ne gözyaşı
bir değse gözlerin gözlerime
ne hüzün kalır gecemde ne matem
ne asiliği kalır denizin ne hırçınlığı
ne çok özledim seni bir bilsen
erken olan seni sevmekti
artık usandım yeşermemiş umutsuz bahçeyi beklemekten
usandım tarla kuşunun dinmeyen sesinden
usandım bu yürekten kendimden aynamdan
artık usandım durup durup seni özlemekten