Ne Ağzımda Cümleleri Yan Yana Getirebiliyorum Ne de Ağzında Cümlelerle Yan Yana Gelebiliyorum… Kendimle Yan Yana Kalıyorum Her Seferde. Bir Gün Ben Kendim Oluyorum, Diğer Gün Kendim Ben Oluyor. Hiçbir Harfi Sensiz Bir Cümleye Kurban Etmezken Şimdi Celladı Oldum Kelimelerin. Harfleri Kelimelere, Kelimeleri Cümlelere, Cümleleri de Sana Boğduruyorum. Hiçbiri Kendini Yan Yana Getiremiyor Kendisiyle. Sensiz Geçtiğinde Bir Gün Daha Yalnızlığım Daha Bir Çoğalıyor Kendimle. Kendime Bölünüyorum Bir Gün Daha Geçse. Çoğaldıkça Daha Bir Yalnızım. Ve Ben Çoğaldıkça Sen Daha Bir Azalıyorsun. Hani Demiştim Ya Hiçbir Harfi Sensiz Bir Cümleye Kurban Etmedim Diye Ya Duygularım… Bir Kasabın Mezbahanesine Göndermişim Ben Onları, Besmelesiz Kesilmişler Hassas Yerlerinden ve Derileri Soyulmuş Benli Duygulardan. Uzatmıyorum… Uykusuzluğum Hep Seninle Hemhal, Uykularım Sensizliğe Hasret Kaldı. Seni Hatırlamamak İçin Aldığım Nefesi Hep Tutuyorum, Aldıkça da Verdikçe de Seni Sayıklıyorum. Sensizlik Nefessizlik Gibi Tuttukça Daha Bir Ölüyorum. Bakma Sen Bana Bugün Biraz (B)aşka Geldim.
Erkam ÇANKAYA 
ilk okuduğumda kafam karıştı iknci üçüncüde kelimeler biraz daha yerini buldu ama yine de tam çözmüş değilim! Bunu yazarken melankolik bir havada mı yazdınız? Ama insanı çok etkiliyor.Çok hoş şeyler düşündürüyor.Ben edebiyattan pek anlamam ama yazılarınız kendini tekrar tekrar okutuyor.ALLAH’tan kolaylıklar dilerim.S.A.
BeğenBeğen