İnsanların kendi arzuları üzerine inşa ettiği bu hoyrat dünyadan çok sıkılasım geliyor. Tam bir bütünüz dediğim esnada bana yalnız olduğumu hatırlatan belki sözde belki özde sevenlerime teşekkürü bir borç bilmek istemiyorum.

Omuzlarımın hep bel hizamda olduğu şu yaşam söngüsünde takatimin bittiğini farkedememişim.

Şey gibi düşünün, hani çok yoksul bir ailenin babası o gün işleri yolunda gider de bakkaldan karınlarını tam doyuracak nevalelerini alır, eve geldiğinde beklediği şükür sahipleridir. Ne bakkal ne nevale ne de eve babayı getiren takat Yaradanın kudreti dışında işleyebilir. Rızık dolu poşette eksiği ancak paslı bir kalp bulabilir. Bulduğu eksiğe de hep bir kulp bulabilir.

Yazık edilmiş bir ömür mü görüyorum ardıma baktığımda yoksa canım çok mu sıkkın…..